“Bu hatıraları yazıya dökerken büyük bir haz duydum; artık bir yabancıya dönüşmüş olan çocukluk hâlimle karşı karşıya geldim ve onunla vakit geçirirken kendi benliğimden uzaklaştım. Hatıralarımı ne belli bir sırayla ne de zihnimdeki takvime riayet ederek aktardım, zira hafızam biraz huysuzdur… Bu sayfalar, büyük bir titizlikle resmedilmiş küçük şeylerle doludur. Ve bana söylendiğine göre, samimi bir kalpten çıkan bu ufak tefek şeyler, okuyana keyif verebilir…” (Anatole France)

*

“Bu kitap, Anatole France’ın ta kendisi olan Pierre’i, ‘dünyaya girmesi ve insanların dalgasına karışması’ gereken dönemin eşiğine, gençliğin başlangıcına getirir… değiştirilmiş isimler ve yer yer uydurulmuş durumların ince perdesi altında, yazarın ilk günlerinde temas kurduğu eski ve genç, bilgili ve sade, yüce ve alçak, ciddi ve neşeli tüm insanları tanıtır. Bu ciltler, üstadın bilgeliğinin en olgun meyvelerinden bazılarını, hayata dair en cana yakın düşüncelerinden bazılarını içerir.

Eğer geçen yıllar, asla acı olmayan ironiyi daha da nazikleştirmişse, zaman asla sert olmayan veya kendine yetmeyen bilgeliği giderek olgunlaştırmışsa ve bu ciltte insanlığın zayıflıklarına karşı merhamet ve hoşgörü nitelikleri her zamankinden daha belirginse, bu, böylesine zarif ve dingin bir yaşlılıktan beklenecek tek şeydir...” (J. Lewis May)

*

“Hiçbir okuyucu bu kitabı bir hayal kırıklığı hissiyle kapatmayacaktır. Büyü, baştan sona işler, tesir eder… La Vie en Fleur ile Yaşlı France’ın insan doğasının ve toplumun sapkınlığına karşı çıkardığı şey, artık eskisi gibi ironi ve istihza değildir, Vigny’nin ‘soğuk sessizliği’ de değildir; bu, fedakârlık, ılımlılık, güzellikten oluşan antik bir asalete sahip bir ahlaktır… La Vie en Fleur’ün en başarılı parçaları, büyük ahlaki düşüncelerin ifadesine adanmış bölümlerdir…” (Benjamin Crémieux)